Het verhaal van Sanne

 

Ik heb altijd gedacht dat mijn oma, mijn broer en ik mijn vaders levensverzekering zouden zijn. Dat wij het lichtje in de duisternis waren dat hem altijd zou begeleiden. Dat lichtje is helaas gedoofd.
1 maart 2021. Die datum staat voor altijd in mijn geheugen gegriefd. Op deze dag verloor ik mijn vader aan suïcide. Mijn vader, die sterke man, die doorzetter. Mijn vader, de grappenmaker en lolbroek. Mijn vader, de man die altijd overal een oplossing voor had. De bedenker, de denker. Uiteindelijk ook de piekeraar.

Ik wist dat hij niet lekker in zijn vel zat. Maar goed, wie zat dat aflopen maart tijdens de lockdown en met de avondklok wel? Ik maakte me geen grote zorgen want ik wist: mijn vader is sterk, hij slaat zich hier wel doorheen. Hij gaf nooit op, zette altijd door. En ik denk dat hij dat in dit geval ook heeft geprobeerd, maar dat zijn gedachten hem te veel zijn geworden. Hij heeft mij en mijn broer willen beschermen tegen zijn gedachten. Misschien schaamde hij zich wel. Of zag hij geen andere uitweg. Dat mijn vader zich zo ellendig en eenzaam voelde, dat bleek pas nadat hij was overleden.

Het klinkt raar, maar ik heb het hem nooit kwalijk genomen. Mijn vader had rust, de rust die hij wilde. Maar het gemis en het gevoel dat hij mij en mijn broer in de steek had gelaten was enorm. Waren mijn broer en ik dan niet genoeg om voor te blijven, om toch door te zetten?
In de afgelopen maanden heb ik wel geleerd dat mijn vader ons niet in de steek heeft gelaten, maar zichzelf. Had hij maar beter voor zichzelf gezorgd door te praten, door zich open te stellen. Misschien was het dan niet zo verschrikkelijk afgelopen.
En het gemis, dat blijft enorm.

De eerste weken na zijn overlijden merkte ik al snel dat mijn omgeving (net zoals ik) er niets van begreep. Mijn omgeving reageerde krampachtig, of helemaal niet. En eigenlijk is dat ook niet eens zo gek.
Wat moet je zeggen tegen iemand die net haar vader is verloren aan suïcide? Of wat kan je beter niet zeggen?
Vanaf het eerste moment voelde het alsof de suïcide van mijn vader een grote olifant was die in de kamer stond en waar niemand het over had.
Dat, terwijl ik er juist wel over praatte.
Ik merkte dat er een enorm taboe heerst op het ontnemen van het eigen leven. Dat komt denk ik uit onbekendheid, iemand niet willen kwetsen, angst, onwetendheid. Dat laatste, daar had ik ook mee te maken. Ondertussen werd die olifant steeds groter, en daar wilde ik vanaf. 

Na een paar maanden rust te hebben genomen en ontzettend veel te hebben gehuild, besloot ik een boek te schrijven voor mijn afstuderen. Hoe meer ik te weten kwam, hoe duidelijker alles voor mij werd.
Ik ben van mening (en gelukkig heel veel instanties en hulpverleningen ook) dat ‘praten over, voorkomen van is’. Met het boek dat ik schrijf, wil ik mensen informeren en suïcide bespreekbaar maken zodat het niet meer de olifant in de kamer is. Ik probeer alles van meerdere kanten te belichten door met psychologen, gedragswetenschappers, hulpverleners en suïcidepreventie in gesprek te gaan.

Maar om mijn boek echt compleet te maken, wil ik ook de verhalen van nabestaanden delen. Want het zijn juist deze verhalen waar we ook zo ontzettend veel van kunnen leren.

Nu is mijn vraag: wil jij je verhaal graag met mij delen, zou je me dan een e-mail willen sturen? Ik ben te bereiken op: sannevdboomen@hotmail.com en dan hoor ik graag van je!
Lieve lezer, ik wens je het allerbeste toe en heel veel sterkte, want het verlies blijft moeilijk.
Veel liefs, Sanne

2 Reacties

  1. marten

    een dappere stap sanne

    Antwoord
  2. Sanne

    Lieve allemaal,

    Namens mij, Sanne, nogmaals het verzoek om een verhaal over suïcide met mij te delen. Ik begrijp dat dit erg moeilijk, emotioneel en zwaar is, maar tegelijkertijd is het o zo belangrijk dat er over gesproken wordt en dat het op zo veel mogelijk manieren en vanuit zo veel mogelijk perspectieven uitgelegd moet worden.

    Via mijn e-mailadres kan je contact met mij opnemen!

    Antwoord

Laat een reactie achter voor Sanne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vijf en Marie

Marie, voor altijd

We zaten op de werkplek van mijn moeder, zij en ik, samen zwijgend te werken. Kleien, of eigenlijk moet je zeggen boetseren, vind ik vreselijk, maar van decoreren word ik heel blij. Dus mijn moeder zat te prutsen aan een nieuw werk en ik was eerder door haar...

Vijf en Marie op de camping
Lotgenoten

Het verhaal van Joyce

Joyce verloor haar man toen ze beiden nog maar piepjong waren. Ze vertelt hoe ze zichzelf en haar, toen nog kleine, kinderen op de been hield en houdt.

De motor van Jan

Pin It on Pinterest