Manou was haar naam

Manou en Ingemar

Mijn zusje was 1 jaar en 10 maanden jonger dan ik. Ik denk dat het daardoor komt dat we zo ontzettend close waren met elkaar tot ze er voor koos om een einde aan haar leven te maken.

Ik herinner me die dag nog tot in detail. ‘s Ochtends had ik nog gewoon rijles gehad en ik had mijn iPhone verkocht en opgestuurd. Tegen half 6 zag ik mijn moeder, vader en bonusmoeder onze tuin in lopen en ik kreeg gelijk het gevoel dat er iets helemaal niet goed zat. Ze kwamen binnen, mijn moeder begon te huilen en vertelde dat ze er niet meer is. Het geschreeuw en verdriet van mijn ouders en broertje op dat moment is met geen woorden te beschrijven. En ik? Ik bevroor… Ik bevroor volledig, totaal geen besef van wat er nou eigenlijk gebeurd was.

Nadat ze overleden was, kreeg ik een heleboel berichten van mensen. Vrienden, familie, maar ook mensen die ik in tijden niet had gesproken of eigenlijk niet eens kende – dat ze het zo erg vonden en er voor me waren. Op dat moment had ik daar zo weinig behoefte aan. Ik weet dat het enorm goed bedoeld was, maar ik was daar gewoon niet mee bezig op dat moment.

Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat er iemand was die ons een bericht had gestuurd met de vraag waar diegene afscheid kon nemen van haar. Terwijl diegene helemaal niet bevriend was, laat staan met ons. Het was gewoon om interessant te doen, denk ik. Als ik daar nu aan terugdenk word ik zo boos, alsof het een attractie is om naar iemand zijn uitvaart te gaan.

Ik had dat jaar een tussenjaar genomen, achteraf gezien is het net alsof dat zo moest zijn. Het verdriet dat ik voelde kon ik niet goed kwijt en ik begon het weg te stoppen. Voor dat ze overleed had ik zelf ook al een aantal jaar last van depressieve gevoelens. Iets waar ik nooit met iemand over heb gepraat en ook op dat moment totaal niet de behoefte voor voelde om dat nu wel te doen. Mijn beste vriendin is de enige waar ik echt terecht kon om te praten over mijn gevoelens, ik ben haar ook zo dankbaar dat ze dit met mij heeft doorstaan.

Om het niet te hoeven voelen ging ik samen met mijn beste vriendin soms wel 2-3x per week uit. Het was fijn om gewoon plezier te hebben alsof er niks aan de hand was. Ik dronk niet als schreeuw om aandacht of hulp, ik dronk om de pijn te vergeten en om mijn gevoelens uit te schakelen. Om er even niet aan te denken.

Ik had ondertussen ook mijn vriend ontmoet, hij gaat heel erg goed met de situatie om en soms vind ik het zo ontzettend jammer dat hij haar nooit heeft ontmoet. Ze zouden het goed met elkaar kunnen vinden.

Maar goed, ik bleef geregeld uit gaan met mn beste vriendin en mijn vriend. Er was een groot feest in de stad en de hele avond liep al niet lekker waardoor ik gefrustreerd raakte. De alcohol in mijn lijf versterkte dit heel erg. Op een gegeven moment ontplofte de bom en ben ik weggelopen. De situatie escaleerde volledig. Het verdriet om haar kwam er allemaal uit, samen met alle andere frustraties die ik had opgekropt.

Vanaf het begin heb ik gedacht: ik kan dit allemaal wel aan en ik verwerk het zelf wel. Maar uiteindelijk kon ik dat niet, na die avond kwam het besef dat dit niet langer door kon gaan en ik ben hulp gaan zoeken. De hulp die ik kreeg heeft mij een stuk verder geholpen. Op het moment krijg ik geen hulp meer omdat het goed met me gaat.

Er wordt naar mijn ervaring vaak vergeten hoe het kan zijn voor broers en zussen wanneer ze een broer(tje) of zus(je) verliezen. Dingen die ik veel hoorde waren: wat vreselijk voor je ouders en hoe gaat het met je moeder? Maar hoe voelt het voor mij? Dat wordt vaak vergeten.

Hoe voelt het dan voor mij? Het voelt alsof er een deel van mij en mijn hart weg is gesneden en nooit meer terugkomt. Een stekende pijn die niet weggaat. Zij is degene waar ik de meeste tijd in mijn leven mee heb doorgebracht. Zij en mijn broertje zijn degenen die er altijd waren. Als we naar papa gingen, wanneer we weer bij mama waren. En diegene is ineens weg.

Er zijn ook dingen ontstaan hierdoor. Zo is de band met mijn broertje sterker geworden en ben ik gaan doen wat ik leuk vind, omdat het leven te kort is om het niet te doen.

Maar ik heb ook een angst ontwikkeld. Ik ben enorm bang om mijn ouders en broertje te verliezen, helemaal nu ik op mezelf woon. Als ze ergens heen gaan, zit er altijd in m’n achterhoofd een angst dat hun wat ergs kan overkomen. Ook word ik boos als ik mensen zie die ondankbaar zijn naar hun broer of zus. Wees ontzettend dankbaar dat je ze nog hebt, want je wil niet weten hoe het voelt om diegene te verliezen.

Ik mis zelfs dingen die we nooit hebben kunnen doen samen. Ik woon samen met mijn vriend en weet zeker dat ik haar hier minstens 2-3x per week over de vloer zou hebben. Dat hebben we nooit kunnen doen, maar toch mis ik het. Misschien nog wel meer dan de dingen die we wel hebben gedaan. Dat zijn de herinneringen waar ik aan terugdenk en de dingen waar ik over droom.

Maar ik ben trots op haar, dat ze deze moeilijke keuze heeft gemaakt, wat zal dat moeilijk zijn geweest. Manou is haar naam, 13 haar geluksgetal en zwart haar lievelingskleur.

 

2 Reacties

  1. Melissa

    Ik vind het zo fijn dit te lezen, ik denk idd dat broers en zussen in het proces erg vaak vergeten worden. Ik herken ook wel een paar dingen in dit verhaal. Heel trots op hoe je alles aan pakt, sterk zijn zit in de familie denk ik! Liefs ❤️

    Antwoord
    • Iris

      Mooi om te lezen! Je beschrijft indd dingen waar anderen niet zo snel bij stilstaan. Ik vind het heel knap hoe jij en jullie hiermee omgaan! Veel liefs ❤

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lotgenoten

Het verhaal van Joyce

Joyce verloor haar man toen ze beiden nog maar piepjong waren. Ze vertelt hoe ze zichzelf en haar, toen nog kleine, kinderen op de been hield en houdt.

De motor van Jan
Vijf en Marie

Het verhaal van Marie

Ik vind het niet zo leuk om 20 te zijn. Voor het eerst dat ik niet super hyped ben over mijn verjaardag. Nu ben ik net zo oud als Bas. Dat klopt niet.
En net zo oud, dat kan nog. Maar over een maand ben ik ouder dan mijn grote broer en dat is niet oké.

Vijf en Marie

Het verhaal van Vijf

Ik heb helemaal geen leuke herinneringen meer, alle herinneringen aan mijn jeugd voelen shitty. Ik bedoel daarmee dat het ongrijpbaar is. Herinneringen aan fijne gebeurtenissen zijn rot, herinneringen aan nare dingen zijn zo mogelijk nog rotter.

Pin It on Pinterest