Marie: Vijf jaar

Marie is 23 jaar en het zusje van Bas en Vijf. Bas overleed vijf jaar geleden door zelfdoding en Marie vertelt hoe het nu voelt om nabestaande te zijn.

Ondanks de hoge temperaturen is het onmiskenbaar najaar. De wind huilt, het regent wat vaker, de blaadjes worden bruin. En als het overdag 20 graden is, moet je ‘s avonds evengoed nog een warm vest aan.
Ik haat haat haat het najaar. Altijd al, ik heb het koud, ik houd niet van donker. En ik vind mensen die bij de gedachte aan herfst bijna beginnen te kwijlen over gezellige kaarsjes en pepernoten en heerlijke stamppotten raar. Ik houd van licht en vrolijkheid en van dansen bij zonsondergang  in mijn t-shirt. In plaats van in een dik vest.
En op de een of andere manier gaat het donker niet samen met vrolijkheid. Voor mij niet.
Dat Bas’ sterfdatum op 1 november is, doet de deur dicht. Ik word overvallen door de duisternis in mij. En daar verzet ik me tegen. Ik wil dit niet.

Vorig jaar was vreselijk. Alles ging mis, ik zat rot in mijn vel, mijn opleiding ging niet lekker, werken ook niet, ik had zelfs moeite mijn bed uit te komen. Dat begon in het voorjaar, toen mijn lieve oma doodging en werd nog wat erger in oktober, in aanloop naar Bas’ sterfdag dus. In de tussentijd was ik gewoon bang dat anderen ook zomaar dood zouden gaan. Vijf moest toen ook geopereerd worden en ik stond doodsangsten uit. Ik was zo opgelucht dat hij de operatie alleen al overleefde.
Het was een akelig jaar en ik heb daarna mijn uiterste best gedaan om me daaruit te worstelen. Al mijn oud zeer onder ogen gezien, lekker lang vakantie gevierd, begonnen met een leuke sport, achterstanden in mijn studie weggewerkt, een leuk baantje gescoord, een fijne relatie aangegaan, gewoon goed voor mezelf gezorgd.
Ik voel me anders dan voorheen, beter, steviger, aardiger zelfs.
En dan is het oktober en ik voel mezelf weer zakken.
Nee! Niet weer! Mijn hele lijf gaat in verzet tegen de donkerte, met als gevolg dat die alleen maar toeneemt.

Dus ik sta even stil nu. Ik sta het mijzelf toe om gewoon zo nu en dan even weg te zakken. Want ga er maar aan staan. Mijn jeugd kende heel veel nare en onveilige momenten en die onder ogen zien, levert pijn op. Die niet onder ogen zien ook trouwens, maar dan anders.
Ik verloor in korte tijd alle vier grootouders, een goede vriend en mijn broer. Nog maar een maand geleden brachten we de laatste grootouder weg, nog maar anderhalf jaar geleden mijn lieve oma.
En over een week is de sterfdag van Bas.
We hebben het daar niet meer over. Ik wil er mijn moeder niet mee belasten, zij wil mij er niet mee belasten. En dus komen we er bijna bij toeval achter dat we het allebei zo moeilijk hebben nu.
Blijkbaar hoort dat er dus bij, dat je na vijf jaar nog helemaal geestelijk in de prak ligt door dat ene verlies. Komen na vijf jaar allemaal herinneringen aan vroeger boven. 

Ik merk dat ik vaker naar foto’s en filmpjes zoek waar Bas opstaat. Merk dat ik blij ben dat ik nog weet hoe hij klonk en hoe hij eruitzag. De Bas om wie ik rouw, is een bijna abstract begrip geworden, via filmpjes kan ik zien wie hij ook weer was en dat hij echt mijn broer was en dat we leuke dingen deden.
Ik ben zelfs bijna gehecht aan de pijn die het doet om eraan te denken en ernaar te kijken.
Alsof ik hem op die manier nog een beetje bij me houd. Stel je voor dat ik dat pijnlijke gemis niet meer zou voelen, dan is hij echt weg.

Vorige week werd Vijf weer geopereerd, een zware operatie was dat, van een aantal uren.
Je merkt dan dat we het klappen van de zweep wel kennen. We weten hoe het werkt in ziekenhuizen. Ik haat haat haat ziekenhuizen dus trouwens ook.
We zijn onrustig zolang Vijf nog onder narcose is, maar zodra we weten dat het goed gaat met hem, maken we grapjes. Hijzelf ook. Mijn kleine, stoere broertje. Ik ben zo trots op hem.
Van 1 november maken we straks weer een mooie gedenkdag. We zijn een stevig team, Vijf en mijn moeder en ik, met partners. Even afhankelijk van wat Vijf dan aankan, gaan we weer wat ondernemen, of we gaan gewoon met zijn allen een beetje zitten.
Ik heb me voorgenomen daarna de draad weer op te pakken. Ik mag me zo nu en dan ontzettend k*t voelen en dan hoef ik helemaal niks. Maar een dag later herpak ik mezelf en ga ik door. Zorg ik voor mezelf door goed en lekker te eten. En zoek ik contact. Want dat is nog wel het lastigste.

Het is na vijf jaar moeilijk uitleggen. Je wilt niet wéér over die broer beginnen. Eigenlijk weet je het zelf ook niet zo goed, waarom je zo in mineur bent. Dus ga je de contacten maar een beetje uit de weg. Na de dood van Bas ben ik al zoveel mensen verloren. Ik denk dat het mede daardoor is dat ik uit contact blijf als ik me zo verdrietig voel. Ik wil niet weer een afwijzing op het moment dat ik me op m’n kwetsbaarst voel.
Daarnaast ben ik niet alleen maar verdrietig, maar ook prikkelbaar, ik schiet snel uit mijn slof. Mijn zintuigen staan wat strak afgesteld, zeg maar.
Dus ik weet gewoon niet zo goed hoe me in contact te gedragen. Voor ieder contact moet ik een enorme drempel over. En trek me dan maar terug.

Misschien helpt het als ik dit uitleg. Zodat mensen ook na vijf jaar nog zomaar contact met me zullen zoeken in deze tijd. En dat ik dan dus niet de deur dichtgooi, maar lekker op pad ga met diegene. Met een dik vest aan. Pepernoten eten en stamppot, bij een kaarsje.

2 Reacties

  1. Monk

    Lieve Marie.
    Het gevoel mag er zijn!
    Ook na zes,zeven of acht negen tien jaren nog.
    Het is zo herkenbaar.
    Najaar is ook naar!
    Ik ben trots op je, ik hoop dat je van de pepernoten kunt genieten met alle lieve mensen om je heen en de rest toekijkend vanaf daarboven!

    Antwoord
  2. Sonja

    Wat schrijf je dit mooi,Marie.
    En qat doe je her goed. Alleen jij weet wat jij nodig hebt. Wees lief voor jezelf.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Vijf en Marie

Marie, voor altijd

We zaten op de werkplek van mijn moeder, zij en ik, samen zwijgend te werken. Kleien, of eigenlijk moet je zeggen boetseren, vind ik vreselijk, maar van decoreren word ik heel blij. Dus mijn moeder zat te prutsen aan een nieuw werk en ik was eerder door haar...

Vijf en Marie op de camping
Lotgenoten

Het verhaal van Joyce

Joyce verloor haar man toen ze beiden nog maar piepjong waren. Ze vertelt hoe ze zichzelf en haar, toen nog kleine, kinderen op de been hield en houdt.

De motor van Jan

Pin It on Pinterest